11 mei 2009, met een mailtje van Stephan begint het verhaal: "Het contract voor Graspop is ondertekend." Wat dit eigenlijk wilde zeggen was dat de eerste verhuur van de grote cabine van Muninn een feit was, klein detail: de grote cabine bestond nog niet en Graspop was reeds eind juni.
Er zat maar een ding op ... tekenen en ontwerpen als een gek. Gelukkig kunnen we dat en enige tijd later was de virtuele, herwerkte en produceerbare cabine een feit.

Even testen of de virtuele realiteit (lees "hersenspinsels van Bart") in het echt wel ging goed komen. Niets beter dan een testopstelling met Joost als wilde metal dude. De tape op de grond markeerde de ruimte waar de mensen zouden staan in de cabine, met een de webcam en wat houten latten werden de andere referenties vastgelegd.

We hadden er een goed oog in en zo vertrokken alle tekeningen naar de frezer, kunststofverwerker, profielenman, ... . Een plek om alles te bouwen was ook al gevonden. Aan de slag ...

De vloerplaten (lekker stevige anti-slip betonplex) moesten nog even uitgefreesd worden om het houten frame goed te kunnen bevestigen. Ik had ingeschat dat dit wel wat tijd ging kosten ... en ik had gelijk.

Het werd al snel duidelijk dat het vloerpaneel niet het lichtste onderdeel ging worden. Maar na een kleine berekening werd al snel duidelijk dat dit best wel stevig moest zijn. Men neme 10 gemiddelde Graspoppers = 700kg plus het gewicht van de cabine en we zitten al snel aan een ton statische belasting.
Enkele dagen later zat ik best nog wel op schema en het dak was aan de beurt. Een houten frame met een reynobond afdekplaat (aluminium PP sandwichpaneel) om bestand te ziijn tegen zon en regen.

Tijd voor de kast om de camera, computer en printer in te plaatsen. Wonderwel bleef alles perfect passen. De puzzel die ik had getekend was klaarblijkelijk perfect gefreesd.

Tijd voor iets anders ... Timo kwam laten zien hoe goed de software werkte. Bij ons op kantoor niet dus, maar het bleek aan onze hardware te liggen. Elisa zou redding brengen.

Terug naar de werkplaats. Voor sommige dingen heb je vier handen nodig i.p.v twee. En PJ kwam te hulp, het was tijd voor de gebogen achterwanden. Twee lagen MDF van 3 mm tegen enkele ribben was het plan en na wat finetunen bleek dit wel te werken. damage: 500 vijzen en 3 L houtlijm

Het laatste stuk: de deur van de kast. Hier werden de vijzen verborgen want dit deel was zichtbaar voor de mensen in de cabine. Later kwam hier plexi van 10mm in om de camera en het scherm te beschermen tegen grijpgrage Graspoppers.

tijd voor de eerste grote test ... zou alles passen? Met wat sergeanten werd alles in mekaar gezet ... het paste! Tijd voor de afwerking die uiteraard altijd meer werk vraagt dan je denkt.

Ik wist uiteraard waar ik mee bezig was, maar voor al de rest werd nu pas duidelijk wat het ging worden. De volgende stap was er weer één met zwarte verf. Ik had geleerd van de vorige keer dat als er zwarte verf in het spel is je moet oppassen. Ondertussen was Stephan verlost van zijn examens (applaus voor de versbakken event manager en tevens onze side-kick voor het Muninn project) en kon hij direct ingeschakeld worden voor het betere schilderwerk. Na een dagje doorverven was zo goed als alles zwart.

Hier en daar waren de eerste aluminium profielen ook al verschenen om alles te beschermen en ook om de baches aan de buitenzijde te bevestigen. De Dockx camion op de achtergrond verraadde ook al een beetje dat het weer deadline dag was. Doorwerken was de boodschap. Er was namelijk een kleine kink in de kabel geweest. Stephan had opeens ontdekt dat alles een dag vroeger als verwacht moest opgebouwd worden op Graspop. Joost was die dag al naar Schiphol gereden om papier en inkt op te halen voor de printer. Onze leverancier daarvoor was gestopt met zijn activiteiten, zonder dat aan ons te laten weten nadat wij onze bestelling hadden geplaatst. De enige optie was er zelf om gaan in Nederland. Thanks to Shanna for the help. Joost had ook klikprofielen voor de lichtbak gaan ophalen in Mechelen die lang op zich hadden laten wachten. Spijtig genoeg hadden ze daar de verkeerde profielen meegegeven, die joost reeds vakkundig volgens mijn instructies had verzaagd. Niet zo handig dus, vooral niet voor de andere persoon wiens profielen bij ons in stukken gezaagd lagen.
PJ had ook weer ingesprongen met zijn super las skills om een stelling om te bouwen tot een stevig verstelbaar frame onder de cabine ... nice work.
Alleszins, het was danig tijd om te vertrekken naar Dessel. Ondertussen was het al 22u00 gepasseerd, tijd om in te laden dus.

Het was al even donker maar de cabine stond er. De trick with the stick werd ter plekke bedacht om de kast en het dak in positie te krijgen. De afsluitdeuren werden geplaatst en na enkele telefoontjes met computerguru Bart en zijn companen werd beslist de installatie en afwerking de volgende voormiddag te doen. We gingen dus niet veel slapen.

Wat puzzel, zaag en freeswerk later zat de deur er de volgende morgen in, tijd voor de installatie van de hard en software. Zeropoint opperchief Bart even met de handen in het haar, maar geen nood, enkele regeltjes code en magie later werkte alles gedebugged en al perfect.

De deadline van donderdag 12u00 ging gehaald worden, enkel nog een oplossing verzinnen voor de ontbrekende klikprofielen van de lichtbak. Hoewel ik niet zo hou van halfhalf oplossingen, werkte de oplossing met rondellen wel.
KLAAR! laat ze maar komen die Graspoppers. Tijd voor ons om te gaan eten in Dessel city.

Toen we terugkwamen was onze cabine zelfs voorzien van twee geweldige hostessen, die ervoor gingen zorgen dat de Graspoppers een drankbonnetje zouden afstaan voor een bezoek aan de cabine. Sandra en Danielle gaven zelfs full service, mee op de foto, bediening van de interface, ... . Later kwam Bert er nog bij ... een perfect team.

De cabine was uiteindelijk vier shiften van 10 uur operationeel waarin er gemiddeld elke 5 minuten volk in zat. Het record in de cabine staat op 30 personen en we kunnen wel stellen dat temperaturen van 30° geen probleem zijn. Graspop was bloedheet. Regen hebben we dus niet gehad behalve dan één bierregen binnenin.

Bedankt aan al onze leveranciers en speciaal aan PJ, Stephan, Timo en Bart ... op naar het volgende project.